خلوتی با فضولی
شمارهٔ ۳۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از آن دو پاره بانگشت معجزت شد ماهکه باشد از پی اثبات دعویت دو گواه
۲
شکاف ماه ز انگشت تست یا در سیرمیان دایره مه فکند رخش تو راه
۳
کلام راست نزول از فلک تراست عروجعیار قد همین بس بمردم آگاه
۴
نمی دمد ثمری بی گل شهادت تونهال اشهد ان لا اله الا الله
صفحهٔ ۱ از ۲