خلوتی با فضولی
شمارهٔ ۳۸۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای دل ز خویش بگذر گر میل یار داریجز کار عشق مگزین گر عشق کار داری
۲
ای آب زندگانی می بینمت مکدردر دل مگر غباری زین خاکسار داری
۳
بر من ز تند خویی تیریست هر نگاهتبرگ گلی تو اما صد نوک خار داری
۴
ای طالب سلامت بر بند راه دیدهز آن رو که بیم آفت زین رهگذار داری
صفحهٔ ۱ از ۲