خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۷۸۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوش سرمست به وقت سحریمیشدم تا به بر سیمبری
۲
تیز کرده سر دندان که مگربربایم ز لب او شکری
۳
چون ربودم شکری از لب اوبنشستم به امید دگری
۴
جگرم سوخت که از لعل لبششکری می نرسد بی جگری
صفحهٔ ۱ از ۳