خلوتی با نسیمی
شمارهٔ ۱۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا فضل خدا بر صفت ذات برآمدمطلوب میسر شد و حاجات برآمد
۲
بی کیف و کم آن کس که چو ما نطق خدا شدچون عیسی مریم به سماوات برآمد
۳
از مصحف روی تو به فال من درویشگه نون و گهی سوره صافات برآمد
۴
ابلیس چو پیچید سر از سجده رویتمردود خدا گشت و ز جنات برآمد
صفحهٔ ۱ از ۲