خلوتی با نسیمی
شمارهٔ ۱۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بهار آمد بهار آمد بهارِ سبزپوش آمدرها کن فکر خام ای دل که می در خُم به جوش آمد
۲
لب ساقی و جام مل، میان باغ و فصل گلغنیمت دان که از غیبم سحرگاه این به گوش آمد
۳
که صوفی گر می صافی نمی‌نوشد مکن عیبشحیات تازه را محرم فقیه دُردنوش آمد
۴
دلا دریوزه همت ز باب می‌فروشان کنکه بوی نفحه عیسی ز پیر می‌فروش آمد
صفحهٔ ۱ از ۳