خلوتی با نسیمی
شمارهٔ ۱۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کیست که از ره کرم حاجت ما روا کندواقف حال ما شود، چاره کار ما کند
۲
آن که دو عالم از پی اش غرقه بحر حیرتندجان به لب رسیده را با غمش آشنا کند
۳
سر به وفا نهاده ام پیش سگان درگهشمی کشم این جفا به سر، عمرم اگر وفا کند
۴
نیستم آن که چون قلم سرکشم از خطت دمیبند ز بند من اگر تیغ اجل جدا کند
صفحهٔ ۱ از ۲