خلوتی با نسیمی
شمارهٔ ۱۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شبی که ماه من از مطلع جمال برآیدمه تمام ببینی که با کمال برآید
۲
نهال سرو بلندت به روضه گر بخرامددرخت سدره و طوبی ز اعتدال برآید
۳
نقاب سنبل مشکین ز برگ لاله برافکنمیان باغ که تا گل ز انفعال برآید
۴
به پیش روی تو مه گفت می روم که برآیمچو مهر، دارد اگر خاطر زوال، برآید
صفحهٔ ۱ از ۳