خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۸۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دردی است درین دلم نهانیکان درد مرا دوا تو دانی
۲
تو مرهم درد بیدلانیدانم که مرا چنین نمانی
۳
من بندهٔ بی کس ضعیفمتو یار کسان بی کسانی
۴
گر مورچهای در تو کوبدآنی تو که ضایعش نمانی
صفحهٔ ۱ از ۳