خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۸۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زلف تیره بر رخ روشن نهیسرکشان را بار بر گردن نهی
۲
روی بنمایی چو ماه آسمانمنت روی زمین بر من نهی
۳
تا کی از زنجیر زلف تافتهداغ گه بر جان و گه بر تن نهی
۴
وقت نامد کز نمکدان لبتدام من زان نرگس رهزن نهی
صفحهٔ ۱ از ۳