خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۸۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آفتاب رویت ای سرو سهیبر همه می‌تابد الا بر رهی
۲
نی خطا گفتم که می‌تابد بسیبر من و من می‌نبینم ز ابلهی
۳
گرچه عالم پر جمال یوسف استنیست چشم کور را از وی بهی
۴
چون بود کز بحر پر گوهر بسیباز گردد خشک لب دستی تهی
صفحهٔ ۱ از ۳