خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۸۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای آفتاب رویت از غایت نکوییافزون ز هرچه دانی برتر ز هرچه گویی
۲
گر نیکویی رویت یک ذره رخ نمایددو کون مست گردد از غایت نکویی
۳
یارب چه آفتابی کاندر دو کون هرگزدر چشم جان نیاید مثلت به خوبرویی
۴
چون از کمال غیرت بر جان کمین گشاییاز خون عاشقانت روی زمین بشویی
صفحهٔ ۱ از ۲