خلوتی با آذر بیگدلی
شمارهٔ ۱۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غمین، چند از برت با چشم خون آلود برخیزم؟!رها کن، تا جمالت بینم و خشنود برخیزم!
۲
نشانده بر درت ناخوانده شوقم، تا چه فرمایی؟اگر مقبول بنشینم، وگر مردود برخیزم؟!
۳
پس از دیری نشستم دوش، چون در گوشه‌ای سرمستنشاندی غیر را پهلوی من، تا زود برخیزم
۴
چو در بزمت نشستم، مضطرب گشتی، سرت گردماگر از رفتنم دل خواهدت آسود برخیزم!
صفحهٔ ۱ از ۲