خلوتی با نشاط اصفهانی
شمارهٔ ۱۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شادمان غمزده و غمزدگان دلشادندغم و شادی جهان بین که چه بی بنیادند
۲
این جهان خود صوری مؤتلف از ابعاد استیا طبایع که همی مجتمع از اضدادند
۳
گر بپایند چه شادی و نپایند چه غمخنک آنان که ازین شادی و غم آزادند
۴
این من غمزده ام کز قبل روضه ی توسدری از عرصه ی محشر برخم بگشادند
صفحهٔ ۱ از ۳