خلوتی با نشاط اصفهانی
شمارهٔ ۱۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوش با یاد توام باز حکایت‌ها بودشکرها از تو و از خویش شکایت‌ها بود
۲
بر من از تو ستمی نیست ولی بر ستمتستم است اینکه ندانی چه عنایت‌ها بود
۳
با من از خشم عتابی ز لبت رفت ولیاز نگه‌های نهانیت حمایت‌ها بود
۴
پرده برداشتنت پردهٔ دیگر بربستزیر تصریح تو ای دوست کنایت‌ها بود
صفحهٔ ۱ از ۲