خلوتی با نشاط اصفهانی
شمارهٔ ۱۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زین گرفتاری چه می‌جویی دلا آزاد باشزیستی با غم بسی آخر زمانی شاد باش
۲
گر هوای پرفشانی نبودت در سر چه باکگو چمن دام و جهان یکسر همه صیاد باش
۳
خواه طاعت خواه عصیان فارغ از کاری مماندر خور عفوی نه‌ای شایستهٔ بیداد باش
۴
عهد شاه است و به آبادی جهان را دست عهداین خرابی تا به کی ای دل تو نیز آباد باش
صفحهٔ ۱ از ۲