خلوتی با نشاط اصفهانی
شمارهٔ ۱۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دیده ام و شنیده ام عاشقی و ملامتشآفت عشق خوشتر از زاهدی و سلامتش
۲
سرو و گل و کنار جو کی برد اندهش ز دلآنکه کناره جو بود دلبر سرو قامتش
۳
بیهده همنشین مبر وقت من از سخن که نیستیک نفسم بیاد او هر دو جهان غرامتش
۴
فهم سخن نکرد کس قامت دوست بود و بسآنچه بروز باز پس نام شود قیامتش
صفحهٔ ۱ از ۲