خلوتی با نشاط اصفهانی
شمارهٔ ۱۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شکر نعمت آورم یا عذر ار تقصیر خویشمنت از تقدیر تو یا خجلت از تدبیر خویش
۲
ترک هر تدبیر شد تدبیر ما در بندگیتا تو دانی و خدایی خود و تقدیر خویش
۳
دانه تا پنهان نسازد هستی خود را بخاکابر رحمت کی کند پیدا در آن تأثیر خویش
۴
خاک شو تا بر تو اندازد نظر آن چشم پاکورنه کس بر سنگ کی ضایع گذارد تیر خویش
صفحهٔ ۱ از ۲