خلوتی با نشاط اصفهانی
شمارهٔ ۱۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نوید لطف همی میرسد نهفته بگوشمچه مژده ها که همی میدهد زغیب سروشم
۲
مجال نطق نمیداد دوش بانگ سروشمگمان انجمن این کز غمی ملول و خموشم
۳
چرا خموش نباشم میان جمع که هر سوخیال اوست بچشمم حدیث اوست بگوشم
۴
نبود اثر زمن و کوششم که داد زجودشمرا وجود کنون هم روا بود که نکوشم
صفحهٔ ۱ از ۲