خلوتی با نشاط اصفهانی
شمارهٔ ۱۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جز رنج خمار ابدی نشئه ندیدیمزان باده که از ساغر ایام کشیدیم
۲
آمیخته با خون دل و لخت جگر بودهر جرعه که از مشربهٔ دهر چشیدیم
۳
انگیخته از چنگ غم و زخم ستم بودهر نغمه که در مصطبهٔ چرخ شنیدیم
۴
در دشت عمل دانهٔ عصیان بفشاندیماز کشت امل حاصل حرمان درویدیم
صفحهٔ ۱ از ۴