خلوتی با نشاط اصفهانی
شمارهٔ ۱۸۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه هشیارم توان گفتن نه مستمکه هم پیمانه هم پیمان شکستم
۲
ز پا افکنده ام خود را در این دشتمگر روزی رسد دستی بدستم
۳
کرا تا سوی من افتد گذر بازبسد امید در راهی نشستم
۴
نمیدانم تویی یا من در این بزمهمی بینم که خود را می پرستم
صفحهٔ ۱ از ۲