خلوتی با نشاط اصفهانی
شمارهٔ ۱۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما بندگان نه در خور این پایه بوده‌ایمگوی سعادت از کرم شه ربوده‌ایم
۲
تا دیده‌ایم دیده بر این در فکنده‌ایمتا بوده‌ایم جبهه بر این خاک سوده‌ایم
۳
چشم طمع ز نیک و بد خلق بسته‌ایمتا دیدهٔ نیاز بر این در گشوده‌ایم
۴
بی‌خدمتی به سفرهٔ نعمت نشسته‌ایمبی‌طاعتی به بستر راحت غنوده‌ایم
صفحهٔ ۱ از ۲