خلوتی با نشاط اصفهانی
شمارهٔ ۲۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تمام عیبم و از عیب خویش بی خبرمکه حسن روی تو نگذاشت عیب خود نگرم
۲
همین نه بنده ی نا سودمند بی هنرمبدی و زشتی و عیب است پای تا بسرم
۳
بدین بدی که منم کس مرا نداند و مناز آنچه دانم دانم که باز من بترم
۴
اگر به بیهنری خواندم زهی تشریفکه فضل خواجه بپوشد معایب دگرم
صفحهٔ ۱ از ۳