خلوتی با نشاط اصفهانی
شمارهٔ ۲۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
لله الحمد نمردیم و بدیدیم چنینکه نه یاریست زما شاد و نه خصمی غمگین
۲
دلی افسرده ز عشق و سری آزرده ز عقلسینه ای خسته ز مهر و نظری بسته زکین
۳
سبحه ای رشته اش از طره ی ترسابچگانساغری باده اش از باده ی فردوس برین
۴
شرمی ای نفس از اینگونه سخنها ی گزافتو کجا و طمع منزلت صدیقین
صفحهٔ ۱ از ۲