خلوتی با نشاط اصفهانی
شمارهٔ ۲۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر نه رخسار وی آشوب جهان بایستیآن پری از نظر خلق نهان بایستی
۲
آنکه بهرد گران عاقبت از ما بگذشتهم از اول بمراد دگران بایستی
۳
آبم از دیده روانست و دریغا که مرادیده ی خاک ره آن سرو روان بایستی
۴
وسعت دهر نتابید برسوایی منعشق را عرصه ای افزون ز جهان بایستی
صفحهٔ ۱ از ۲