خلوتی با نشاط اصفهانی
شمارهٔ ۲۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما را که جام نبود رنجیم کی ز سنگیآن کس که نام دارد گو رنجه شو ز ننگی
۲
ز ابنای دهر ما را غیر از ستم طمع نیستدیوانه‌ایم و سرخوش از کودکان به سنگی
۳
در بوستان چو مزکوم در گلستان چو اعمیماندیم روزگاری فارغ ز بو و رنگی
۴
از ره فتادگانیم تا صبح سر بر آردای آسمان شتابی ای کاروان درنگی
صفحهٔ ۱ از ۲