خلوتی با طغرل احراری
شمارهٔ ۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا عروج باده زد دستی گریبان مراموج می شیرازه خواهد گشت دامان مرا
۲
سرمه چشم حیا را ساز خاموشی کنداز قضا گر بگذرد بلبل نیسان مرا
۳
بس که گلزار خیالم دارد از گل رنگ رنگگر هوس داری تماشا کن گلستان مرا!
۴
چون گوهر مضمون یک معنی‌ام از پا تا به سرامتیازی نیست از دامن گریبان مرا
صفحهٔ ۱ از ۳