خلوتی با طغرل احراری
شمارهٔ ۱۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرکس که باشد همخانه صبحچون مهر گردد پروانه صبح
۲
دارد ز مستی چون بحر مواجاندر دهن کف دیوانه صبح
۳
در آخر شب زنهار گوییدبا گوش خورشید افسانه صبح
۴
مشاطه را گو سازد مطراگیسوی شب را از شانه صبح
صفحهٔ ۱ از ۳