خلوتی با طغرل احراری
شمارهٔ ۱۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر شمع دلیل الفت ما رهنما گرددپر پروانه را خاصیت بال هما گردد
۲
گرین باشد سلوک سر خط محراب ابرویشقد ماه نو از بهر سجود او دو تا گردد
۳
به غیر از ناله کی باشد ورای ناقه هوشمشکست رنگ من گر محمل راه صدا گردد!
۴
اگرچه رفت چون رنگ حنا دامانش از دستمبدین شادم که پایش را سرشک من حنا گردد
صفحهٔ ۱ از ۳