خلوتی با طغرل احراری
شمارهٔ ۱۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر کرا چشم تو صهبا می‌کشددست از دنیا و عقبی می‌کشد
۲
از غمت هرکس که افتد بر زمینمد آهش بر ثریا می‌کشد
۳
بهر دعوا عارضت خورشید رادم به دم پیش مسیحا می‌کشد
۴
کاتب قدرت ز زلفت یک قلمنسخه‌های خط طغرا می‌کشد
صفحهٔ ۱ از ۳