خلوتی با طغرل احراری
شمارهٔ ۲۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای شوخ پریوشان آفاقبر باده ده شکیب عشاق!
۲
نبود به جهان کسی ز آدمیک تن که تو را بود نه مشتاق!
۳
بیچاره دلم که جفت غم شدتا کرده‌ام ابروی خمت طاق
۴
هم‌درس بودم به عشق مجنوناو رفت به دشت و من به اسواق
صفحهٔ ۱ از ۳