خلوتی با طغرل احراری
شمارهٔ ۲۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به یاد خنده آن لعل میگونشدم چون غنچه در این باغ دلخون
۲
سواد زلف او شد سر خط منبود سرمشق من این بخت واژون
۳
نهال قامتش ممتاز باشدبه باغ اعتبار از سرو موزون
۴
کش از رنگ حنا دست هوس راکه از خونم بود پای تو گلگون!
صفحهٔ ۱ از ۳