خلوتی با امیرعلیشیر نوایی
شمارهٔ ۶۶ - ایضا له
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رفتی اگرچه از بر من کی گذارمتتا بازت آورد به خدا می‌سپارمت
۲
کارم چو از ازل به تو افتاده تا ابدگر صد رهم گذاری و من کی گذارمت
۳
دامان تست و دست من ار افکنی سرمممکن مدان که دست ز دامن بدارمت
۴
گویی که ترک جان کن و از دل برونم آردر جانت جا دهم اگر از دل برآرمت
صفحهٔ ۱ از ۲