خلوتی با امیرعلیشیر نوایی
شمارهٔ ۱۲۲ - تتبع خواجه
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون حیات‌آساست روشن روزگارم از قدحتا دم آخر کنون سر بر ندارم از قدح
۲
من که غرق می شدم باید سرم دادن به بادچون حباب از سرخوشی گر سر برآرم از قدح
۳
چون که یاقوت مفرح خشک می‌سازد دماغباد قوت روح لعل آبدارم از قدح
۴
بود ساقی چون قدح بر لب گر از دریای میپر بود یک قطره باقی کی گذارم از قدح
صفحهٔ ۱ از ۲