خلوتی با امیرعلیشیر نوایی
شمارهٔ ۲۳۱ - تتبع خواجه
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نبینم سوی او گرچه به رویش آرزومندمچو در مجلس بود آن مه بدین مقدار خرسندم
۲
ز هجرت گریه‌های تلخ زهرم در مذاق افکندچه باشد کام جان شیرین کنی از یک شکرخندم
۳
به چشم آن لحظه بنشاندم نهال سرو قدت راکه از بستان دل نخل خیال غیر برکندم
۴
خوشم با قطره خون کز جگر آید همانا هستجگر پرگاله‌ها فرزند و چون فرزند فرزندم
صفحهٔ ۱ از ۳