خلوتی با مجد همگر
شمارهٔ ۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حبذا نزهت بادی که ز بغداد آیدخاصه کز مسکن آن حور پریزاد آید
۲
بر ره باد ز شب تا به سحر منتظرمتا که از جانب بغداد دگر باد آید
۳
ای خوشا وقت سحر کز نفس باد صباشادیم هر نفسی در دل ناشاد آید
۴
نزهت باد شمالی به مشام دل منراست چون بوی گل و سوسن آزاد آید
صفحهٔ ۱ از ۳