خلوتی با مشتاق اصفهانی
شمارهٔ ۱۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوش در طرف چمن بلبلی افغان می‌کردناله در حلقه مرغان خوش‌الحان می‌کرد
۲
بود در وصل ندانم ز چه رو می‌نالیدغالبا همچو من اندیشه هجران می‌کرد
۳
کشتیم را که رهانید تو کل زین بحرغرق می‌شد اگر اندیشه طوفان می‌کرد
۴
سرنوشتش ز ازل بود که در چاه افتدورنه یوسف حذر از حیله اخوان می‌کرد
صفحهٔ ۱ از ۳