خلوتی با مشتاق اصفهانی
شمارهٔ ۱۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جز آنکه برد چو شمعت شبی به خانه خویشکدام مرغ زد آتش به آشیانه خویش
۲
به سر رسید شب هستیم ز قصه هجرشدم به خواب عدم آخر از فسانه خویش
۳
نباشدش اثری اشک من چه سان آرمبه دام خویش تو را از فریب دانه خویش
۴
به یار سوز دلم گوید آه گرم بس استزبان خویش چو آتش مرا زبانه خویش
صفحهٔ ۱ از ۲