خلوتی با مشتاق اصفهانی
شمارهٔ ۲۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بی‌تو کوشم در فنای خویشتنتیشه‌ام اما بپای خویشتن
۲
ریختی خونم بجرم دوستیعاقبت دیدم سزای خویشتن
۳
زد بتیغم بوسه بر دستش زدمخود گرفتم خونبهای خویشتن
۴
گلبن نوخیز من یکره بپرسحال مرغ بینوای خویشتن
صفحهٔ ۱ از ۲