خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از چاه غبغبش به درآورده ماه رابر ماه، عقرب سیهش بسته راه را
۲
عابد که بیندش به درآید ز خانقاهسلطان که یابدش بگذارد سپاه را
۳
گر روز حشر پرده ز رویش برافکنندایزد به روی بنده نیارد گناه را
۴
آن کج کله چو بر صف عشاق بگذردشاهان ز سر نهند هوای کلاه را
صفحهٔ ۱ از ۳