خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۱۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کس ننمود جرعه‌ای کز جگرم گزک نخواستبی‌نمکی نگفت کس کز سخنم نمک نخواست
۲
هرکه زیاده دادمش عربده بیشتر نمودپر ترکش نساختم کاسه که پر ترک نخواست
۳
آمده نقش بازیم ورنه فراز دیده امکس ننشست کز حسد جای دو شش دو یک نخواست
۴
من همه عجز و همگنان میل نزاع می کنندهرکه حریرباف شد عاقل ازو خسک نخواست
صفحهٔ ۱ از ۳