خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۱۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوی شه عربده جو افتادستکشته یی بر سو کو افتاده ست
۲
به ادب زی که سرمستان رابد کمندی به گلو افتادست
۳
بهش از شارع میخانه گذرسرمستان چو کدو افتادست
۴
در خرابات مغان مستان راکاسه بشکسته سبو افتادست
صفحهٔ ۱ از ۳