خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۱۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مانده ام با دلی از هجر عزیزان مجروحدیده ام غرقه طوفان چو جگرگوشه نوح
۲
در ره دوست هلاک زن و فرزند به جاستبر در وصل وداع کس و پیوند فتوح
۳
صد بهانه که یکی برنزند بر تقصیرصد کنایت که یکی را نبود رنگ وضوح
۴
گاهم از باد هوا سنگ ببارد ظاهرگاهم از کلک قضا جرم بزاید مشروح
صفحهٔ ۱ از ۳