خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۱۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چگونه نام تو آریم بر زبان گستاخکه یاد تو نتوان کرد در نهان گستاخ
۲
اگر به گلبن تو بلبلی پناه آوردکسی نمی زندش گل بر آشیان گستاخ
۳
هر ارجمند که در راه تو شهید شودهما نمی کندش قصد استخوان گستاخ
۴
اگر سؤالی از آب لب کنیم خیره ببخشبه میزبان کریم است، میهمان گستاخ
صفحهٔ ۱ از ۳