خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۲۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوش بر سوز دل و سینه براتم دادندسر چو شمعم ببریدند و حیاتم دادند
۲
ناله کردم به نهان عشوه خموشم کردندگریه کردم ز شکرخند نباتم دادند
۳
درد و صاف غم و شادی به من ارزانی شدتا خم و خمکده عشق براتم دادند
۴
پاره‌پاره جگر طور ز غیرت خون شدکه کهی بودم و چون کوه ثباتم دادند
صفحهٔ ۱ از ۲