خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۲۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تبسمش به لب از شرم خشم و کین گرددکرشمه اش گره از ناز بر جبین گردد
۲
کند به دیده شکرریز اشک تلخم رابه خنده‌ای که ازو زهر انگبین گردد
۳
ازو به قیمت آسایش ابد بخرمجراحتی که دلم یک نفس غمین گردد
۴
چو باد از سر عالم به جهد برخیزماگر دمی به من از مهر همنشین گردد
صفحهٔ ۱ از ۲