خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۲۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرگز به سیر گل دل محزون نمی‌رودیار از خیال غم‌زده بیرون نمی‌رود
۲
عشق از جهان بریدن و از جان گذشتن استکار وفا ز پیش به افسون نمی‌رود
۳
مردان به جا به عزم و توکل رسیده‌اندیک دل رمیده نیست که در خون نمی‌رود
۴
از زخم عشق در بن هر سنگ کشته‌ای‌ستاز خون ما کجاست که جیحون نمی‌رود؟
صفحهٔ ۱ از ۳