خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۲۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هوای کوی او آواره‌ام از خانه می‌سازدفسون او پدر را از پسر بیگانه می‌سازد
۲
صلاحم عشق شد کفرم یقین انکار ایمانممحبت کعبه ویران می‌کند بتخانه می‌سازد
۳
قلم در اختیار اوست من چون نقش موهوممگَرَم فرزانه می‌دارد، گَرَم دیوانه می‌سازد
۴
به ناخن ریشه جان می‌کنم از هم، خوشا دستیکه گاهی چنگ در زلف نگاری شانه می‌سازد
صفحهٔ ۱ از ۲