خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۲۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عیشم خوش از آن شعله افروخته باشدنقلم دل ریش و جگر سوخته باشد
۲
از محنت لب بستنم آن کس شود آگهکز تیغ جفا چاک دلی دوخته باشد
۳
در عرصه گلزار کند ناله ز تنگیمرغی که به کنج قفس آموخته باشد
۴
نیکوییی ما در ره بازار خریدندعیبش به متاعیست که نفروخته باشد
صفحهٔ ۱ از ۲