خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۳۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بلاست خط نگارین و زلف خود به خمشدگر ز فتنه چه بر سر نوشته تا قلمش
۲
به این جمال و نکویی که اوست می‌ترسمموحدان به خدایی کنند متهمش
۳
اگر فریب ملایک دهد عجب نبودکه یاصمد بنویسند جای یاصنمش
۴
شبی به ناله دلش را اگر به دست آریبه هر امید توان کرد تکیه بر کرمش
صفحهٔ ۱ از ۳