خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۳۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از نقل و باده گوشه دل گشته روشنشکو جام جم که آینه سازم ز آهنش
۲
زحمت کشد ز شمع مسخر کنم سپهرتا هر شب آفتاب برآرم ز روزنش
۳
غایب شوم ز خلوت و حاضر شوم بر اودلق از بدن برآرم و دربر کشم تنش
۴
نگذارمش به حرف که گوید کدام و کیستگر از قفای در رسد آواز دشمنش
صفحهٔ ۱ از ۲